Het verhaal speelt zich af in de XVIIIe eeuw. Het is een soort Franse versie van “Robin Hood”.
De hoofdrolspeler,Cartouche genaamd, zweert wraak te nemen op een officier van de Koninklijke garde die de dood van zijn verloofde op zijn geweten heeft. Cartouche heeft niets te verliezen en verzamelt een groep opstandelingen om zich heen die, net als hij, de macht van de adel tegen wil werken. Hij heeft zelfs een spionne onder de rijken in het kasteel. Wanneer hij bij een inval in het kasteel de regent openlijk beledigt, wordt er een prijs op zijn hoofd gezet. 
Op een dag besluit Cartouche om de toekomstige verloofde van de officier, Juliëtte, te ontvoeren. Deze vrouw walgt in eerste instantie van hem en verzet zich hevig tegen haar ontvoerder en zijn bende. Maar langzaamaan groeit haar respect wanneer ze de werkelijke wereld, zo anders dan haar voorgespiegeld is, onder ogen krijgt. Juliëtte ontdekt door Cartouche de misère van het gewone volk. Ze ziet hoe hij de armen helpt door van de rijken te stelen en herziet haar mening. Juliëtte wordt verliefd op hem en Cartouche op haar.
Maar in het kasteel wacht haar oude gevoelloze toekomstige man. Deze weet Cartouche gevangen te nemen en zo Juliëtte te “bevrijden”. Cartouche blijkt echter nog meer vrienden te hebben in het koninklijk paleis en wordt vrijgelaten door een mysterieuze monnik.
Cartouche wordt meer en meer populair bij het volk, hij helpt hen en zij helpen hem om uit handen van de Koninklijke garde te blijven. De bende heeft een onderkomen in een goed verscholen grottenstelsel. Tot frustratie van de officier lijkt Cartouche ongrijpbaar. Wanneer laatstgenoemde bovendien met zijn bende het konvooi van de Koninklijke bank weet te overvallen, is de maat vol bij de koning: de officier wordt uit zijn functie ontheven.
Tot geluk van Juliëtte en Cartouche houdt dit in dat de man geen recht meer heeft om met Juliëtte te trouwen. De twee geliefden vluchten samen het land uit.
Ahhh, wat een heerlijk verhaal en wat leuk dat de Dordognestreek gebruikt werd, zoals voor zoveel kostuumfilms, om dit verhaal te verfilmen. Wat nóg leuker is, is dat ik uitgekozen werd als een van de vele figuranten in deze film.
Het begon met een kleine advertentie in de krant: Figuranten gezocht voor une film d’époque, loon 95 euro per dag, beschikbaar zijn in de periode van de opnamen. Vrouwen moeten lang haar hebben zonder laagjes erin geknipt. De haren moeten in hun natuurlijke kleur zijn. Lichaamslengte niet langer dan 1.68m. Auditie in Sarlat op een aangegeven adres. Meenemen: Een foto plus een ingevuld formulier, via internet op te vragen, met antwoorden op vragen over borstomvang, schoenmaat, ervaring etcetera. Een avontuurlijk kriebeltje roerde zich in mijn onderbuik.
Auditie
Boven, in een statig gebouw in het centrum van Sarlat, was een grote zaal. Achterin de zaal stond een tafel met daarachter twee vriendelijk glimlachende dames. Voor de tafel stond een rij mensen in alle soorten en maten. De vrouwen allemaal met lang haar. Ik zag hoopvolle, arrogante en nonchalante blikken om me heen. Aan een andere tafel in de zaal zaten mensen formulieren in te vullen of waren druk in de weer met maatnemingen van hun lichaam. Sommige mannen waren zelfs verkleed gekomen als om de dames van de casting te overtuigen.
Al snel was ik aan de beurt en leverde mijn ingevulde formulier met bijgevoegde foto in. De 
dame achter de tafel bekeek me met een vriendelijke doch kritische blik en vroeg me mijn haarspeld los te maken. Mijn haren in natuurlijke haarkleur en van gelijke lengte dwarrelden over mijn schouders. Of ik nog even rond wilde draaien vroeg ze. Op dat moment voelde ik me een beetje bespottelijk, ‘wat dóe ik eigenlijk hier?’ vroeg ik me licht gegeneerd af.
De volgende dag las ik in de krant over de hoge opkomst en dat er een heleboel mensen onvrijwillig auditie waren komen doen: het arbeidsbureau had een aantal werklozen onder druk gezet. Uit de vele aanmeldingen zouden 500 figuranten gekozen worden. Een paar weken later las ik in de krant dat de eerste opnamen gestart waren in de streek rond Bordeaux. Ietwat teleurgesteld dat ik niets meer gehoord had, concludeerde ik kennelijk niet gekozen te zijn. Jammer, al ambieer ik geenszins een carrière in de filmwereld, het had me een leuke ervaring geleken. Ik ben gek op alles van “vroeger” en zou veel zin hebben gehad in deze legale verkleedpartij. Immers als je in het dagelijks leven zo verkleed de straat op gaat, word je vroeg of laat opgesloten.
Tot mijn verbazing werd ik een paar dagen later toch nog gebeld met de vraag of ik me de dinsdag erop om half zeven ‘s ochtends in Sarlat op de filmset wilde melden. Zonder make-up, horloge en andere sieraden. Ik regelde wegbreng naar en ophaal van school voor mijn zoontje en meldde mijn klant dat het schilderwerk een dagje later klaar zou zijn.
Vet haar
Op het parkeerterrein waar ik zijn moest waren twee grote witte tenten verrezen. Naar later bleek: een voor de kostuums, visagisten en kappers en de ander voor de verzorging van de innerlijke mens.
Achter een tafel stond dezelfde mevrouw als in de grote zaal van een paar weken eerder. Weer diezelfde vriendelijke, kritische blik. Ik werd ingeschat als bourgeoise , rijke dame en mocht plaatsnemen op een van de vele stoelen langs de wand om te wachten op mijn kostuum.
Er heerste flinke bedrijvigheid in de tent. Verklede en niet verklede mensen liepen in en uit. Ook crew met camera’s en snoeren waren druk in de weer. De eerste groepjes figuranten vertrokken al naar de filmlocatie op dit vroege uur. Het was nog schemerig buiten.
Visagisten waren koortsachtig bezig met het wegwerken van vlekjes bij de rijke dames en het vies maken van haren, handen en gezichten van de volksmensen. Kappers kamden en vlochten haren en draaiden naar hartenlust strengen haar tot kunstige ouderwetse kapsels. De tent werd steeds voller met zeer realistisch aangeklede dames en heren.
Na een uur wachten mocht ik eindelijk achter het gordijn van de kostuumafdeling. Het rook er een beetje muffig. Lange rijen kostuums hingen erop te wachten om gedragen te worden. Er hingen ook veel lege hangertjes tussen. De kleedster verdween tussen de rekken en dook even later weer op met armenvol kleding. Ik kreeg wollen kousen met elastiekjes om ze op te houden, een onderrok, “zakken”, een hemd, een korset, een zware bovenrok, een fluwelen overjasje en schoenen. In deze volgorde moest ik me aankleden.
Ik ben dol op kostuumfilms en had wel eens een scene gezien waarin een boze stiefmoeder haar schoen op de rug van een meisje zette om haar korset aan te rijgen. Zo ongeveer gebeurde het bij mij ook. Een korset heeft niet alleen de functie van een mooie rechte strakke houding, maar ook die van BH: mijn borsten puilden wulps bijna over de rand. Zuchten of diep ademhalen om te hoesten bleek onmogelijk. Tussen onderrok en overrok kreeg ik twee zakjes van stof die ik met een koord om mijn middel kon binden. In de overrok zaten gleuven, zodat ik bij de zakjes kon. Handig voor mijn fototoestel, een pakje koekjes, een klein flesje water en zakdoekjes. Daarna was het tijd voor de visagiste. Zij werkte alleen een klein pukkeltje weg en bepoederde mijn gezicht een beetje. Vervolgens mocht ik op de stoel van een van de kappers gaan zitten. In drie kwartier tijd werd mijn haar tot krullen gefrummeld en opgestoken met een stuk of dertig speldjes. Heerlijk, dat gepeuter aan mijn haar. Ik kreeg “commentaar” dat mijn haar te schoon was. Ik dacht het verkeerd verstaan te hebben, maar dat was niet het geval. Volgens de kapper is licht vettig haar beter op de plaats te houden doordat het minder glad is. Nou, ik zou het niet in mijn hoofd halen om iemand aan de slag te laten gaan met mijn ongewassen bos haar! Met oog voor detail haalde de man enkele lokken weer los om ze vervolgens ietsje hoger weer vast te zetten. Aandachtig volgde ik de bewegingen van de kapper in de spiegel, kletste gezellig met hem en maakte een kort praatje met de man die naast mij werd “bewerkt”. Ik mocht pas opstaan toen de kapper echt tevreden was.
Hard werd ik daarna in mijn zij gepord door een opgewonden medefigurante. Samenzweerderig fluisterde ze de vraag in mijn oor of ik wel wist naast wie ik zojuist gezeten had?!! Aan mijn verbaasde blik had ze al genoeg om te weten dat ik dat niet wist. ‘De hoofrolspeler’ fluisterde ze zwijmelend in mijn oor. ‘Oh? Ik ken hem niet’ antwoordde ik laconiek. ‘En al had ik hem wel gekend, ik kijk niet zo gauw tegen iemand op; op het toilet zien we er allemaal hetzelfde uit’, voegde ik er in gedachten aan toe.
Geduldtest
Het groepje met de laatste figuranten, waaronder ik, was klaar voor vertrek. Tevreden keek ik naar de anderen, het leek alsof de regisseur heel recent een aantal kisten met oude kleding had gevonden in een of ander verlaten kasteel. We volgden een regisseur door de straten van Sarlat tot op de filmlocatie. Onder het lopen keek ik naar hoe de rok om mijn benen waaierde bij elke stap en voelde ik verheugd aan de fluwelen stof van mijn mouwen. We liepen door een smalle gang tussen twee hoge muren. In de nissen waren achttiende-eeuwse kraampjes geïnstalleerd. Figuranten liepen heen en weer of bemanden de kraampjes met stoffen, potten en anderszins. We liepen door naar een plein waar een achttiende-eeuwse markt was nagebouwd. Met kippenvel keek ik rond, het tafereel was zo realistisch gemaakt dat het een ware sprong terug in de tijd was. De kramen waren van hout en jute. Er was een kruidenier, een zeepverkoopster, een bakker, een slager, iemand die dood en levend wild verkocht, een groentenvrouw, een tonnenverkoper en een paardenhandelaar. Op een podium stond een poppenkast en elders vertoonde een jongleur zijn kunsten. Een dwerg en bedelaars waggelden rond tussen de mensen. Er liepen dames van stand met hun bedienden, een handjevol kinderen rende voorbij. Mannen stonden te onderhandelen of gewoon te praten. Wat vond ik dit adembenemend mooi! Ik gaf mijn ogen de kost om de set op mijn netvlies te branden.
Een vijftal regisseurs waren uitleg en opdrachten aan het uit delen. Het was heel gek om die mensen in hun gewone kleren te zien tussen al die kostuums. Ik kreeg de opdracht om samen met een bediende, na het geven van het startsein van de hoofdregisseur, een bepaalde route over de markt te volgen. Via de broden naar de groentenvrouw, bij haar even in de peren knijpen en een praatje maken, door naar de slager en kort naar hem glimlachen, om te eindigen bij de kruidenier met mijn handen in een zak met linzen. De koele gladde linzen heb ik die ochtend wel twintig keer door mijn handen laten glijden totdat de regisseur tevreden was over alle shots. Zo had ieder zijn eigen route en rol en dat keer op keer op keer. We moesten steeds beslist hetzelfde doen omdat de camera af en toe verplaatst werd. Ik vond het allemaal erg bijzonder om mee te maken, ondanks dat het gefilmd worden een echte geduldtest was.
Ook het vele wachten vergde geduld: er werden verschillende scènes opgenomen met de hoofdrolspelers waarbij wij soms wel anderhalf uur op dezelfde plaats moesten blijven staan. Tussen de shots door was er wel tijd om her en der praatjes en foto’s te maken. Er bleek dat een groot aantal van de figuranten al in meerdere kostuumfilms had gespeeld. Iemand vertelde me dat hoe meer films je op je CV kunt zetten, hoe gemakkelijker het wordt om gekozen te worden. Bovendien worden er veel films in onze streek opgenomen. De Dordognestreek leent zich door haar middeleeuwse karakter en natuurschoon dan ook perfect voor de verfilming van kostuumfilms :De smalle straatjes in ingeslapen dorpjes waar de tijd schijnbaar heeft stilgestaan. Evenals de vele authentieke marktplaatsen, huizen en imposante kastelen van okergele steen. De slingerende brede rivier met haar vele verlaten strandjes… Ik kan me goed inleven in de keuze van menig regisseur omdat ik om dezelfde redenen in de streek ben gaan wonen.
Knellende schoenen en korset
Tegen het middaguur werden we gevraagd weer terug naar de tent te lopen. De brildragers konden hun brillen weer opzetten. Niemand liet het zich twee keer zeggen want de magen begonnen te knorren en de blazen wel erg te spannen - de file voor de Dixie was na terugkomst bij de tent indrukwekkend te noemen- .
De terrasjes voor de restaurants hadden zich behoorlijk gevuld. Nietsvermoedende lunchende mensen vielen zowat van hun stoel van verbazing en lieten mes, vork en kin op tafel zakken om onze grote stoet passerende gekostumeerde mensen na te staren. Haastig werden, onder druk gepraat, fototoestellen tevoorschijn gegrabbeld. Onze afbeeldingen zullen in het fotoboek van menig toerist zijn geplakt. Na een ochtend “terug in de tijd” was het voor mij juist bevreemdend om mensen in gewóne kleren te zien.
In de tweede tent stonden tafels gedekt en zweefden heerlijke etensgeuren mijn neusgaten binnen.
Ik zocht een tafel met leuke mensen op en een geanimeerde lunch ging van start. Ik ontdekte waarom al die vrouwen in vroeger tijd zo keurig rechtop zaten, het kón gewoon niet anders met dat korset. De lunch bleef trouwens lange tijd ergens achter mijn borstbeen hangen door het strakke ding. Aan het vrouwelijk gesteun om me heen merkte ik niet de enige te zijn die daar last van had. Stiekem hielpen we elkaar om de touwtjes iets losser te wriemelen.
Na een uurtje liepen we in formatie weer terug naar de filmlocatie. Opnieuw verbaasden we de “gewone” mensen onderweg hevig. Bij aankomst kregen we instructies voor de te filmen scène van deze middag. Ik moest met een andere bourgeoise via de steeg langs het marktplein naar de poppenspeler lopen. Onderweg voelde ik aan stoffen en rook ik aan zepen. Na zestien keer was mijn neus verzadigd en rook ik de geur van de zeep niet eens meer. Opnieuw, opnieuw en opnieuw. En weer wachten en nog eens wachten. Tussen de opnamen door dwarrelden er vrouwen met poederdozen en lippenkwastjes tussen ons door. Van tijd tot tijd werden we plotseling beetgepakt door een van hen, van heel dichtbij grondig bekeken en bijgewerkt. Dit alles zonder begroeting of andere woorden, alsof we dingen waren. Toen ik een van hen vrolijk begroette onder het poederen van mijn voorhoofd en verbaasd iets zei over hun “autistische gedrag”, moest de vrouw opeens lachen. Ze excuseerde zich dat zij en haar collega’s zo opgingen in hun werk, dat ze vergaten met individuen bezig te zijn.
Mijn tenen deden inmiddels erg pijn door de knellende schoenen, waardoor ik ze steeds uit deed zodra ik stil stond. Het was ook nog eens flink gaan waaien waardoor het afkoelde en de rook van een vuurpot steeds mijn kant op waaide. ‘Ik ben blij dat het mijn vak niet is,’ging er door mijn hoofd. Maar ondanks alles hield ik er veel plezier in. Met een glimlach om mijn lippen voelde ik mijn rok langs mijn benen strijken en duwde ik mijn borsten af en toe weer even in het gareel. Onderwijl op kousenvoeten praatjes makend met medefiguranten.
Ik vond het een heerlijke ervaring om een hele dag in zulke mooie kleren rond te mogen 
lopen. Bovendien was het heel interessant om eens te zien hoe het er achter de schermen aan toe gaat bij het maken van een film. Nooit had ik ook maar vermoed dat er zoveel filmmateriaal nodig is voor wellicht maar een paar minuten bruikbaar materiaal. Het was ook leuk om nieuwe mensen te leren kennen, het gedrag van de figuranten onderling te zien en hoe sommigen reageren op de camera. Er werd ons met klem verzocht om vooral niet in de camera te kijken. Zodra iemand dat per ongeluk toch deed, moest de scène opnieuw worden gefilmd - zucht-. Dezelfde scène werd vanaf verschillende gezichtspunten gefilmd en zodra sommigen de camera op zich gericht zagen wurmden ze zich naar voren om maar vooral in beeld te zijn.
Er werd doorgefilmd totdat het bijna te donker was om nog iets te zien. Met lampen op grote aluminiumplaten kon in de schemering nog wat gesuggereerd daglicht naar de spelers worden gekaatst. Totdat het echt te donker werd en we als een vermoeide duizendpoot naar de hoofdtent terugliepen. Het duurde nog lang voordat ik weer als mezelf verkleed in mijn auto naar huis kon rijden: we mochten maar per twee achter het gordijn van de kostuumafdeling omdat anders de kleedster het overzicht kwijt zou raken.
’s Avonds thuis was ik te moe om te eten en ben ik na een hete douche meteen mijn bed ingerold.
Mijn laatste bewuste gedachte voordat ik in slaap viel was dat ik genóten heb van deze legale verkleedpartij!
Schrijfster
Danielle van Duijn is de schrijfster van het boek "VerhalenderWijs". Hierin beschrijft zij hoe ze door het wonen in la douce France steeds wat wijzer is geworden. Over zichzelf, het buitenleven, het volk, het land, de verschillen met Nederland en het leven in het algemeen. Soms door schade en verdriet, maar bovenal met verbazing en plezier. De belevenissen uit haar nieuwe leefwereld heeft zij naar waarheid en in chronologische volgorde aan het papier toevertrouwd. Dit boek is het resultaat! Het boek bestaat uit 88 korte verhalen, telt 292 bladzijden en is geïllustreerd met cartoons. Bestel het boek van Danielle hier.
