Daniëlle van Duijn, Het relaas van een doorzetster die haar Franse droom waarmaakte!
Daniëlle van Duijn, de auteur van het boek VerhalenderWijs, woont inmiddels tien jaar in Frankrijk. In de Dordogne om precies te zijn. Op haar soms hobbelige weg van integratie en ontdekking maakte ze veel ongewone, bijzondere, trieste en vooral grappige situaties mee; genoeg om een boek mee te vullen!
Daniëlle kwam terecht in de Périgord, vandaag de dag beter bekend als de Dordogne, door vakanties met haar ouders. Toen ze zes jaar was, eenendertig jaar geleden, zette zij voor het eerst voet op Périgordijnse bodem: Haar ouders huurden ieder jaar een andere kleine boerderij om daar drie weken met het gezin door te brengen en te genieten van het Franse platteland. De sleutel lag vaak ergens onder een bloempot of deurmat, maar moest soms opgehaald worden op een camping in het zuiden van de Dordogne waar de verhuurorganisatie gehuisvest was.
Op het terras liepen jongelui in de bediening af en aan en dus vroeg Daniëlle toen ze zeventien was aan de campingbaas of ze de zomer daarop op zijn camping mocht komen werken. Ze zou dan eindexamen doen van de middelbare tuinbouwschool en het leek haar wel wat om drie maanden in de Dordogne te gaan werken. De man dacht even na en vroeg of ze kon paardrijden. ‘Ik vond dat een rare vraag, maar ik had al vanaf mijn negende een verzorgpony en reed wekelijks wedstrijden, dus dat was geen probleem’, vertelt Daniëlle. ‘Het bleek dat de ponyjuf ziek was geworden en ik kon dus meteen blijven’, voegt ze er lachend aan toe. Haar ouders reden terug naar Nederland en Daniëlle volgde, vele ervaringen rijker, een aantal weken later pas.
Naakt zwemmen
Daniëlle: ‘Tot ‘s avonds laat zaten we aan tafel en tot nog later rond het kampvuur. Ik maakte nachtelijke uitjes mee waarbij de keuken werd geplunderd en we ergens op een strandje langs de Dordogne barbecueden. We zwommen naakt in de rivier en lagen naast een vuurtje naar de vallende sterren te kijken. Ik was verreweg de jongste en er ging een wereld voor me open. Overdag liep ik rondjes over de camping met twee pony’s met kindertjes erop. De kindertjes waren blij met mij.
Natuurlijk ging ik het jaar erop weer terug en ieder daaropvolgend jaar opnieuw. Het tweede 
jaar werd ik bevorderd tot paardrijjuf van de campingvolwassenen die reden op de paarden van de naastliggende manege. Dat vakantiewerk heb ik nog jaren met plezier gedaan. Al mijn vakantiedagen nam ik ervoor op. Pas na elf jaar ben ik ermee opgehouden toen ik hier al woonde, de camping inkromp en de manegehouder met pensioen ging.’
Lachend gaat ze verder: ‘Het kostte me steeds meer moeite om weer in Nederland te wennen na zo’n werkvakantie. Ik was dan “verwilderd” zoals mijn moeder mijn gewenningsperiode gekscherend noemde. Niet gek dus dat ik door de tijd heen wortel heb geschoten in de streek waar ik nu woon. ‘
De grote stap
In de vierde zomer dat ze op de camping werkte ontmoette ze Kevin, een Nederlandse kliminstructeur die voor dezelfde camping werkte. Binnen een jaar zijn ze gaan samenwonen en werkten de zomers daarna sámen in de Dordogne.
‘We keken regelmatig in etalages van makelaars en vergaapten ons dan aan de prachtige authentieke boerderijtjes met uitgestrekte landerijen voor, in vergelijking met Nederland, belachelijk lage prijzen. Zou het op Nederlandse bodem staan, dan zou het alleen zijn weggelegd voor rijkelui maar hier, duizend kilometer verderop, binnen het bereik van “de gewone man (en vrouw)”,’ vertelt Daniëlle.
In Nederland werd het jaar na jaar drukker op de snelwegen: van en naar het werk gaan vergde daardoor steeds meer tijd. Daniëlle: ‘ik werkte voor de Plantenziektenkundige Dienst in het Westland en moest ook regelmatig naar het hoofdkantoor in Wageningen.’ Voor beiden kostte het bovendien veel moeite om de knop om te zetten van vrijheid, rust en ruimte naar stress, drukte en verstand op nul. Aan paardrijden beleefde Daniëlle ook niet veel plezier meer: terwijl ze langs de Nederlandse fietspaden met voorbijrazend verkeer draafde, dacht ze met heimwee terug aan de uitgestorven bospaden die geurden naar mos en varens ...
Daniëlle zegt: ‘toen ik via via hoorde over een boerenwoning die te koop stond in onze geliefde streek, was het bijna logisch dat we gingen kijken. Dat was begin december
Het plan was om zich op de toeristensector te gaan richten; de activiteiten die Daniëlle en Kevin voor de camping deden, maar dan op kleine schaal. Zij droomde van een weide vol paarden ( het kwam tot vier) en hij van een schuur vol klimmateriaal. Ook legden ze contacten met teambuildingbedrijfjes om in samenwerking een programma op te zetten in Frankrijk, mét en zonder paarden in het programma. Het huis had een achterhuis dat zeer geschikt was voor de verhuur, dat werd door hen met hulp van een aannemer en vrienden plus familie uit Nederland - als eerste opgeknapt.
Heimwee
Alle plannen ten spijt kwamen de activiteiten niet van de grond met als reden financiële problemen.
Het huis in Nederland bleef namelijk anderhalf jaar te koop staan met een torenhoge overbruggingsfinanciering erop; het geld ging de verkeerde kant op. Daarom greep Daniëlle terug op haar vak als bloemiste. Ze regelde via veel kastjes en muren een marktvergunning en inschrijving bij de kamer van koophandel. Ze kocht een parasol, een stel schragen en planken en ging op drie markten staan met zelfgemaakte dingen van mos, hooi en kippengaas, bloemen enzovoorts.
‘Er bestaat volgens mij geen betere manier om te integreren dan op de markt staan’ zegt Danëlle met een grote glimlach om haar lippen. ‘Mijn vriend sprak redelijk Frans waardoor 
ik vaak uit gemakzucht mijn mond maar hield. Maar op de markt stond ik er alleen voor en als je móét, dan leer je heel snel de taal.’ Ook voor de sociale contacten was het goed toeven op de markt; de kern van haar vriendenkring heeft ze in de drie jaar dat ze op de markt stond opgebouwd. ‘Maar voor een volle portemonnee was ik niet op de goede plek,’ zegt Daniëlle ernstig.
Kevin werkte in Nederland in de IT en probeerde in Frankrijk ook iets op computergebied op te zetten. Af en toe had hij een klant met een computerprobleem of een websiteopdracht, maar echt zoden aan de dijk zette het niet. Daniëlle was vaak op pad met de enige auto die ze hadden en stond gezellig op de markten terwijl Kevin eenzaam boven op de heuvel achter zijn computer zat.
In de tweede winter ging het mis: de financiële problemen waren dusdanig nijpend geworden dat ze zwaar op de relatie drukten. En bovendien had Kevin heimwee naar Nederland. Daniëlle wilde echter nooit meer terugverhuizen en was, ondanks de problemen, heel zeker van haar keuze om een bestaan op te bouwen in Frankrijk. Daniëlle: ‘Ik voel me als een vis in het water in de Dordogne.’
Onder andere om deze redenen liep hun relatie in het tweede jaar van hun Franse avontuur op de klippen. Kevin keerde terug naar Nederland en Daniëlle bleef. Het huis werd te koop gezet en al gauw verkocht.
Van alle markten thuis
‘Ik moest op zoek naar een ander huis en met een klein budget iets anders zien te vinden,’ zegt Daniëlle. ‘Dat bleek niet eenvoudig en ik heb dan ook de meest vreselijke panden bezocht met makelaars: van konijnenschuren en ruïnes waar de koeien doorheenliepen tot huizen waar je door de vloeren zakte van de termietenvraat.’ Nu kan ze erom lachen, maar indertijd was het behoorlijk deprimerend. Uiteindelijk liep Daniëlle, ook weer via via, tegen haar huidige huis aan; de prijs, de muren, het dak en de vloeren waren goed. Ze besloot het huis, dat tegen een vallei aangebouwd is, te kopen. Een bijkomend geluk was dat de anderhalve hectare grond aan de voet van het huis ook te koop was van iemand anders uit het dorp.
Met haar vier paarden mocht Daniëlle gedurende zes weken bij een Franse vriendin logeren. Haar had ze op de markt ontmoet, evenals de loodgieter, metselaar en elektricien die haar “nieuwe” huis bewoonbaar hielpen te maken. Het huis staat tegen de rand van een vallei aangebouwd; de voorzijde in een straat, de achterzijde paradijselijk platteland. Ze houdt kippen, konijnen, nog twee paarden, een grote groentetuin en verderop door de vallei stromen twee luie beekjes.
Op de markt liep het nog steeds niet goed, daarom maakte ze een reclamebord voor bij haar kraam met daarop -in het Frans- de diensten op bloemistengebied die ze te bieden had. Daniëlle: ‘Op een dag kwam er een blije Nederlandse man op me af die na het lezen van décorations d’interieur (binnenhuisdecoratie) de enthousiaste vraag uitriep of ik ook schilderwerk deed. Zonder na te denken riep ik even enthousiast ‘ja!’ want het geld kon ik hard gebruiken!’
Ze vervolgt: ‘Ik heb hun hele huis geschilderd van boven tot onder en kwam daarna via een Frans vriendje in een Hotel/ Restaurant te werken. Dit was opgekocht door een schilder/ decorateur uit Parijs. De man dreigde de deadline van de opening niet te halen en kon twee extra schildershanden goed gebruiken. Ik dacht dat ik het vak wel beheerste, maar van hem en zijn collega heb ik de fijne kneepjes geleerd. Daarna schreef ik me in voor een omscholingscursus voor volwassenen. Zeven maanden naar school, vijf dagen in de week op en neer naar Périgueux. Ik slaagde met vlag en wimpel en heb alweer zes jaar mijn eigen schilders-/ decoratiebedrijfje. Onlangs heb ik zelfs een winkeltje geopend in onze garage met brocantespulletjes en oude meubeltjes.’
Daniëlle stopte met de markten vanaf het moment dat ze de schildersklus in het Hotel aannam. Een paar weken daarvóór ontmoette ze op de markt haar huidige (Nederlandse!) vriend Robin. Het duurde anderhalf jaar voordat ze een stel werden. Inmiddels hebben ze samen een prachtige zoon: Gaël genaamd
Boek
Daniëlle heeft zóveel dingen meegemaakt, leuke en minder leuke, dat ze er een boek over zou kunnen schrijven. En dat heeft ze ook gedaan! ‘Op de markt had ik voldoende tijd om te schrijven, de verhalen waren in eerste instantie bedoeld als nieuwsbrieven naar de familie en vrienden in Nederland. Toen Kevin terug naar Nederland verhuisde heb ik de verhalen in een la gegooid en er in de jaren na mijn eigen verhuizing wel steeds aantekeningetjes bij gestopt. Pas vijf jaar later voelde ik de drang de la open te trekken en te kijken wat ik met mijn verhalen kon doen,’ vertelt Daniëlle.
Het resultaat is een goedverkopend boek met 88 korte verhalen over haar leven in Frankrijk. De titel is VerhalenderWijs – mijn leven in Frankrijk. VerhalenderWijs staat voor verhalen waarin te lezen is hoe Daniëlle door het wonen in Frankrijk steeds wat wijzer is geworden. Over zichzelf, het buitenleven, het volk, het land, de verschillen met Nederland en het leven in het algemeen. Soms door schade en verdriet, maar bovenal met verbazing en plezier.
Terugkijkend zou ze de stap weer zetten, maar dan beter voorbereid. Zoals: een betere oriëntatie op de huizenmarkt, eerst het huis in Nederland verkopen en daarna iets huren in Nederland of Frankrijk.
‘Maar, niets is voor niets en alles wat ik heb meegemaakt heeft me gebracht tot waar en wie ik nu ben’ zegt Daniëlle met stralende ogen. ‘Gelukkig is het gegaan zoals het gegaan is, anders was VerhalenderWijs maar een dun boekje geworden of er niet eens geweest!’ Ze voegt eraan toe:
’tegen iedereen die de stap overweegt om naar het buitenland te verhuizen zou ik willen zeggen: wees verbaasd zonder te oordelen, volg je hart en heb vertrouwen.’
Integratie
Het nog niet goed beheersen van de taal vormde in de beginjaren wel een blokkade. Wanneer Daniëlle en haar vriend hun Franse buren te eten hadden en ze mee wilde doen aan het gesprek, was het vaak frustrerend voor haar om niet meteen in te kunnen springen. Had ze een mooie Nederlandse zin eenmaal in het Frans vertaald, dan sloeg het bij het uitspreken ervan nergens meer op omdat het gesprek inmiddels vijftien zinnen verder was …
Daniëlles lijfspreuk is: “wat je uitstraalt, trek je aan”. Deze universele wet in haar 
achterhoofd houdend, heeft haar geholpen om goed geïntegreerd te raken in haar Franse omgeving. Daniëlle voelt zich inmiddels prima geïntegreerd; helemaal sinds haar zoontje op school zit –de kinderen mogen hier vanaf tweeënhalf jaar naar school, Gaël ging voor halve dagen toen hij bijna drie was. Zij is vicevoorzitter geworden van de festiviteitenvereniging van het dorp. De dingen die ze organiseren zijn vooral voor de kinderen en ouders van de school en wanneer er inkomsten zijn komen die ten goede van de school. Zo kunnen er schoolreisjes, boeken en cadeautjes met kerst gefinancierd worden. Daniëlle: ‘We organiseren twee vide greniers (rommelmarkten) per jaar, een bingoavond
- daar kom je hier op het platteland niet onderuit- , een kerstfeest met optreden, toneelvoorstellingen, een gekostumeerd bal en buffet met carnaval, een eindejaarsfeest ter afsluiting van het schooljaar en een feest op de nationale feestdag 14 juillet.’
Ze heeft gemerkt dat het in het begin lastig is om contact te maken met de lokale bevolking, maar zodra men ziet dat je een “blijver” bent en je bovendien inzet voor de gemeenschap dan gaan de deuren en harten open. Daniëlle organiseert ook ieder jaar een straatfeest met buffet. De gemeente leent dan tafels en banken en iedereen neemt iets te eten en/ of drinken mee. Op zo’n avond schuift er wel vijftig man aan! Zij en haar medestraatbewoners kijken uit naar deze jaarlijkse avond in juni. Bovendien is het goed voor de integratie.
Nederverfranste vrienden
Daniëlle prijst zich gelukkig dat ze de mogelijkheid heeft om te kunnen profiteren van het beste uit twee werelden. Twee keer per jaar gaat ze met Gaël naar Nederland, daar bezoekt ze haar familie en overgebleven vrienden. ‘Ook winkelen, afhaalchinees eten, een bezoek aan de sauna, het poffertjes restaurant, andere gezellige restaurantjes en één of meerdere bezoeken aan een bruin café staan op de agenda wanneer ik in Nederland ben,’ zegt Daniëlle lachend. Deze dingen mist ze van haar geboorteland maar daarentegen heeft ze haar gezin, dieren, huis, tuin, nederverfranste vrienden en andere lokale en niet-lokale vrienden en kennissen in de Dordogne. Ook de middeleeuwse sfeer, de gemoedelijkheid, de rivier, de ruimte en de kortere winters maken dat ze zich zo thuis voelt in de streek waar ze nu woont. ‘Ik heb hier de ruimte en mogelijkheden om mezelf te zijn en fijn mijn “ding” te doen. Sowieso zou het ondenkbaar zijn dat ik in Nederland een vergelijkbaar huis met twee hectaren grond eromheen zou kunnen betalen, dat is daar alleen voor de rijken weggelegd’, zegt Daniëlle met stralende blik.
Hoewel haar vriendenkring in Nederland behoorlijk is uitgedund, zijn de leukste vriendschappen overgebleven. Die selectie was niet altijd leuk, maar heeft zich op een natuurlijke manier voorgedaan met af en toe een verrassend resultaat. Daniëlle: ‘Het is onmogelijk om iedereen te bezoeken in één week; ik moet altijd oppassen dat ik geen drie afspraken op een dag maak.
Hoewel ik een razend druk bestaan heb, kan ik wel echt tijd vrijmaken voor diegenen die óns komen bezoeken. In het eerste jaar echter was de bezoekersstroom zo overweldigend dat we vier maanden lang “vol” hebben gezeten. Zelfs met vrienden van vrienden die we één keer op een verjaardag hadden gezien; zij schoven ’s avonds gezellig aan tafel zonder met iets te helpen, bij te dragen in de kosten of ook eens te koken. Op zulke mensen zaten we uiteraard niet te wachten. Een grote misvatting is -nog steeds- dat sommige vrienden en kennissen denken dat het feit dat je in een vakantieland woont, inhoudt dat je altijd vakantie hebt. Zij komen dan fijn vakantie vieren, terwijl ik het juist extra druk krijg met bedden verschonen, koken en schoonmaken. Desondanks vind ik het fijn om Nederlands bezoek te krijgen, we hebben door schade en schande geleerd om goede afspraken te maken. Er wordt bijvoorbeeld om en om gekookt en sommigen helpen zelfs met het opknappen van een aantal klusjes in of rond het huis.’
Verschillen
Ondanks de iets meer dan
Men maakt zich hier tevens minder druk over hoe ze eruit zien en het wagenpark en de huizen zijn naar Nederlandse begrippen hard aan vervanging toe.’
Daniëlle heeft eraan moeten wennen dat de communicatie vaak via een omweg verloopt; de Fransen vinden Nederlanders dan ook veel te direct. De Fransman kan sowieso geen “nee” zeggen: drie keer ja is nee: de geheime codetaal. En moet er kritiek gegeven worden of een verdachtmaking geuit, dan wordt dat op dusdanige wijze ingepakt en ontweken dat de boodschap nauwelijks meer duidelijk is naar Daniëlles mening.
Er rijden hier veel
Vergaderingen duren vaak de helft langer dan nodig; de warmbloedige Fransen laten na een minuut of twintig hun aandacht verslappen waarna er allerlei subvergaderingetjes ontstaan. Dat heeft op zich zijn charme vindt Daniëlle, hoewel ze bij de manier van vergaderen van het feestcomité al wat “Noordelijke invloed” in heeft kunnen brengen in de vorm van orde en structuur. Maar wel voorzichtig en met mate, om niet te direct over te komen.
Boek verhalenderwijs
Haar boek VerhalenderWijs is geschreven vanuit het hart en verhaalt op vlotte wijze over de ervaringen die Daniëlle in haar eerste jaren in Frankrijk opdeed. Verwondering, afschuw, geluk, spijt, plezier en dankbaarheid wisselen elkaar af in 88 korte verhalen.
Het boek is te bestellen via www.verhalenderwijs.com
Het websiteadres van haar decoratiewinkeltje “la Vie de Grenier” : www.la-vie-de-grenier.com
Recensies van haar boek "Verhalenderwijs":
‘Ik las het boek in één keer uit. Het sprak me vooral aan door zijn details, openheid en lichtheid die ik ervoer. Ik kan me filmbeelden voorstellen bij alle verhalen en hoor er muziek bij. Mooi en leuk. Kortom, mijn complimenten.’ – Jean-Philippe Rieu
‘Daniëlle is een interessante jonge vrouw die op een open en onbevangen manier verhaalt over haar wel en wee om in Frankrijk te integreren. Haar levensverhaal: authentiek en lezenswaardig.’ - Ton Proos, columnist ”Maison en France”
‘Een heerlijk boek om te lezen. Open en enthousiast neemt Danielle je mee in haar wereld. Op levendige en humoristische wijze vertelt zij over haar ervaringen. Een aanrader!’ - Mieke Kriens, Het Roer Om Frankrijk
‘Op een eerlijke en humoristische wijze neemt Daniëlle je mee in haar belevenissen. Een boek dat je gelezen wilt hebben.’ - Robert Hamminga, Hoofdredacteur van het e-magazine “la France”
‘Daniëlle heeft de ogen en oren open en schrijft schijnbaar uit de losse pols; een toegankelijk boek.’ - Wouter Tetrode, Fanf (Fédération des Associations néerlandaises en France)
